Pianistenbijbaan

12 augustus 2013

Ochtendmensen, avondmensen, algeheel vrolijken dan wel sikkeneurigen,

Het nieuws van vandaag, gisteren gemaakt, voor u op papier, nergens anders dan bij de BesBesC.

De eindjes worden bij elkaar geknoopt, de grote lijnen zijn gelegd, want de derde lesronde is nu voorbij. Wat rest is het kleinste verbeterwerk, de perfecte afstemming, de accentuering. Terwijl wij typen vergaderen de docenten in de stafkamer over het aanbod en de volgorde van de optredens, en de nacht is pas net begonnen. U leest dit ruim nadat zij klaar zijn, maar wij schrijvers denken aan hen en hun verkorte nachtrust.

Wij hebben het eerder al gehad over de fysieke toestand van de muzikanten, en vandaag liep het de spuigaten uit: wanneer de onderrug dertig jaar ouder aanvoelt dan de eigenaar dezes, dan mag er best wat verholpen worden. Zodoende leidde ons geweldige staflid en fysiotherapeute Laura ons na de lunch naar buiten om onder de niet zo stralende zon allerlei oefeningen uit te voeren. Wij waren aanwezig in dit zeer selecte gezelschap, vormden hierin de helft van de testosterondominanten, en kunnen u levend verslag uitbrengen van deze capriolen. Vooral de oefening die we alleen kunnen omschrijven als “baby in de box met verdwenen speen” bleek een bijzonder doeltreffend middel tegen nekklachten. Waar uw correspondent tot vanochtend enkel pijn onder zijn schouders voelde, zo voelt hij deze avond helemaal niets meer. Of dit een goed teken is, dat zal de morgen uit moeten wijzen.

Een andere mededeling die ons ernstig raakte was van logistieke aard. Vurige muziek moet worden opgestookt, en dus is de warmedrankenconsumptie op het zomerkamp zeer indrukwekkend. Bakkies pleur worden in het gehele gebouw geconsumeerd, en thee zo mogelijk nog meer, maar de lege bakkies worden lang niet altijd terug gebracht. Deze middag klonk de grote waarschuwing ten tweede male: zonder kopjes geen koffie. Als gevolg hiervan werd in de muziekrust door twee caffeïnado’s een grote speurtocht opgezet, en met een grote bak trokken ze van gang naar gang, van tafel naar tafel, en van Kapel naar Hemel om hun porseleinen vloeistofhouders te retourneren naar de keuken. Deze lieden weten heel goed wie zij zijn, en wij bedanken hen hartelijk.

De slotuitvoering zal, zoals u wellicht weet, in delen zijn opgesplitst; voorprogramma, hoofdprogramma, diner, en avondconcerten. De avond wordt exclusief benut door de solisten met begeleiding en de grote Tutti, waarin alle deelnemers een rol te spelen hebben. Vandaag hebben zowel Altviool als Accordeon hun stukken met ons gerepeteerd, en was het ook de beurt aan het laatstgenoemde program. Zoals te verwachten is de bezetting opmerkelijk; maar liefst acht fluiten en zeven pianisten, om maar een voorbeeld te noemen. De pianisten, wier instrumenten helaas niet allemaal op het podium passen, bespelen echter de variëteit percussie met verve, zo grijnzend dat wij ons afvragen of zij hun echte roeping niet gemist hebben. Het wordt een… onvergetelijke ervaring.

Na de lange en intensieve repetitiedag heeft de leiding ons een bot toegeworpen: een filmavond met muzikaal thema. Tous les matins du monde, met Gerard Dépardieu, draaide in de Bibliotheek, waarin de nog steeds vrij exotische viola da gamba een zeer grote rol vervulde. Na de weergaloze viola d’amore die wij reeds gehoord hebben op het docentenconcert bood het zien van een ander barok instrument in een geënsceneerde zeventiende-eeuwse omgeving een interessante aanvulling.

Wij beëindigen dit persbericht met onze vaste rubriek “Levenslessen uit de Muziek”. Vandaag: kies je teams zorgvuldig en help hen die achterblijven, je eigen resultaat wordt er dubbel zo voordelig van.

BesBesC, over en uit.