Geachte lezer, hetzij thuisfront, deelnemer, of willekeurige surfer (van harte welkom),

In deze rubriek, mogelijk door uw kroost aan u doorgespeeld, gaat u de komende tien dagen de belevingen van de deelnemers, docenten en staf voorbij krijgen. In persoonlijke verhalen zijn uw eigen minicorrespondenten veel beter dan wij nederige schrijvers ooit kunnen zijn, dus in personalia duiken wij niet teveel. Alhier vindt u het kader, de lijn om de losse noten in te passen. Wij wensen u veel leesplezier en een hopelijk net zo leuke tijd toe als wij hier al hebben en nog gaan krijgen.

Dinsdag 6 augustus

Dag 1: Prelude

  • Knock knock
  • “Who’s there?”

De kersverse redactie van Woudschoten 2019! Gedurende de komende tien dagen leveren wij u een constante, meedogenloze stroom aan nieuws, roddels en compleet contextloze quotes voor uw dankbare consumptie.

Heeft u al een mysterieuze piep in uw oren, een rilling over uw ruggengraat, en een onverklaarbare hunkering naar koffie, kaartspellen en kamermuziek? Vrees niet: het is niet dodelijk. Het Woudschoten virus is teruggekeerd.

Het begon allemaal met een van de beroemde speeches van ons opperhoofd en muzikaal übermensch, Carlos. De inlichtingen over kopjes, correct voetbal schoeisel (blote voeten of louter sokken niet toegestaan), en bovenal de jaarlijkse oorlog tegen het muggenleger zijn wellicht niet geland bij de snel groeiende sectie internationale Woudschotenaren, maar zullen desalniettemin onthouden worden voor ten minste twee dagen. Na een onvergetelijke lunch (“redelijk”, volgens een naamloze klarinettist) zijn allen de verste hoeken van de Beukenhof ingedoken voor een spoedcursus “Spelen Onder Stress” (S.O.S in het kort) a.k.a de audities.

En hoe ging het?

“Slecht.”

Aldus een naamloze celliste.

Vervolgens werden 108 uitgeputte, bezwete cursisten in een zaal gepropt, met badge en (verkeerd) gekleurde stip, om een uurtje intens stickers te plakken.

De ensembles zijn geboren.

Toen alle adrenaline eindelijk weggeëbd was, werden wij een feestelijk avondmaal aangeboden (“vet”, volgens een naamloze trompettist), en was er ruimte voor ontspanning. In deze lege uren is er volop tijd voor een oude Woudschoten traditie: Het kennismakingsspel.  “We hebben heel veel heel hard rondgerend, en uiteindelijk was het allemaal voor niks!” zegt een zeer enthousiaste deelnemer (“Lit” volgens een naamloze collega). Alles wijst er op dat het spel weer goed verlopen is. De zoektocht naar de verdwaalde deelnemers is nog een lopende zaak.

In conclusie: het was een prachtig begin voor een veelbelovend seizoen Woudschoten, en nu wil de redactie ook graag naar bed.

Nog even de quote van de dag:

“We herkennen het stuk bijna!” – Franc, na een ietwat krakerige auditie bij de violen.

Groetjes en welterusten,

De Printer Patrouille

Woensdag 7 augustus

Dag 2: Allegro

Góđan daginn!

(Deze introductie is mede mogelijk gemaakt door de Ijslandse bevolking van de Beukenhof)

Bent u ook zo harmonisch wakker geworden vanochtend? Hoe slecht je ook geslapen hebt, en hoeveel stress je ook mag hebben over de komende acht dagen, hier in ons muzikale dorpje worden we altijd wakker met een wijsje. Deze morgen is de showtune “I Feel Pretty” vertolkt door een samengesteld orkest van leraren, zodat iedereen op tijd met hun kussenhaar en nauwelijks open ogen naar beneden kon stommelen voor het ontbijt.

De pistoletjes met hagelslag waren pas net achter de kiezen toen de musici als de hazenwind naar hun eerste lessen schoten. Niet gerepeteerd? Bladmuziek kwijt? Instrumenten vergeten? Geen probleem, er is nog tijd zat (hopelijk). Een enkeling bladerde nog vol verwarring door hun plattegrond op zoek naar De Groene Kamer: De mythische nieuwe locatie met een tapijt als een grasveldje die in de loop van het afgelopen jaar verschenen is, en inderdaad oogverblindend groen blijkt. Men zou verwachten dat de aangrenzende kerk een zegen is voor de kwaliteit van de muziek, maar volgens een anonieme leraar is de ruimte nu al ontheiligd door de valse noten.

Aan het einde van de les komt nog een essentieel deel van de Woudschoten experience: nieuwelingen zijn geïntroduceerd aan het plezier van repetities proberen te plannen met 7 mensen met verschillende roosters. “Kunnen we dan misschien om 21 uur?” Nou nee dus, want er moest tijd gemaakt worden voor een liveshow in de tuin, aangeboden door Woudschoten veteranen die hun talent verspilden aan zulke hits als Despacito. ¡Muchas Gracias!

Tegen het einde van de avond, nadat ieder bij het koor onverstaanbare teksten (liefst vals) uit hun keel heeft kunnen trekken, begon de eerste repetitie van kamerorkest nummer 1, onder luidkeels gesteun van minder ervaren deelnemers over de vijf kruizen.

“I literally shit myself, but like, figuratively.” sprak een verafschuwd lid.

Alle muziek gespeeld, kaartspellen verloren, en de puzzel weer nauwelijks aangebroken achtergelaten, is het tijd om terug te keren naar de slaapkamers om de volgende live wekker op te wachten.

Toedeledokie lezers!

Groetjes,

De Middernachtelijkse Theekrans

Donderdag 8 augustus

Dag 3: Andante

Hallo lieve schatjes,

Allereerst hebben we iets te vieren! Een anonieme hoboïst heeft op de derde dag van ons kamp eindelijk zijn ensemble gefixt! Gefeliciteerd! We hebben er vertrouwen in dat hij er in 5 dagen nog iets moois van kan knutselen.

We kijken even terug naar de vroege uurtjes van de dag: nadat de Redactie gisteren uitgebreid het wekcorvee de Hemel in heeft geprezen, werden geduldig wachtende luisteraars vanochtend teleurgesteld door de schokkende afwezigheid van musici die bereid waren voor zevenen op te staan. In de gang van een van onze redactieleden werden er al wel enthusiast toonladders gespeeld. We applaudisseren hun toewijding, maar vragen ook met gelijk enthousiasme of hiermee nog een kwartiertje gewacht kan worden in het vervolg.

We spoelen even door langs de gebruikelijke evenementen, zoals ontbijt, tandenpoetsclub, en het stelen van planten (we zouden er graag meer over vertellen, maar het is nog een compleet mysterie wie het was, waarom ze de diefstal hebben gepleegd, en of de plant nog in leven is. Tips worden gewaardeerd) en gaan door naar kamerorkest 2, onder leiding van een anonieme Marimbaspeler. Hoewel er al erg enthousiast getoet en gepiept werd, is er nog wel vraag naar strijkers, aangezien de marimba nog iets te goed hoorbaar is.

Er was een lichtpuntje in de avond: DE BIEZENMORTEL MOUSSE IS ER WEER! Het geliefde gerecht, vooral bestaande uit yoghurt en lucht (de besjes zijn al weggesnaaid, sorry) is terug van weggeweest. Als alternatief waren er ook nog waterijsjes beschikbaar, voor zij die de wespen durfden te trotseren. Wij salueren deze trotse strijders, en vieren hun doorzettingsvermogen met een extra portie mousse. Hoezee!

Nadat de nodige energie was binnengehaald en de veters aangehaald waren, is een wel gehumeurde troep Woudschotenaren het woud in getrokken, en zijn spontaan op een bospaadje bijna de weg kwijtgeraakt. Onder luidkeels gezang (Queen, natuurlijk) hebben ze de weg terug gevonden, en zijn ze stilletjes hun zachte bedjes in gedoken met het zand nog tussen de tenen, en verse blaren op de hielen.

De memorabele quote van vandaag:

“Jongens, volgens mij is het pad daar” – Pieter van de staf, in het donker, midden in het bos.

Liefs,

Post-Scriptum & Pre-Slaapum

Vrijdag 10 augustus

Dag 4: Lento

Goeiesmorreges allemaal!

De afgelopen drie dagen hebben de Woudschotenaren zich compleet afgemat, en zijn wellicht hier en daar vergeten ook nog te slapen. Even een ongerelateerd nieuwtje: de hele dag door kon men in het gebouw slapende of half slapende mensen aantreffen in een wijde reeks aan fascinerende plekken en zeer comfortabele posities. Enkele gespotte slapers: Meerdere musici op de banken in de ontspanningsruimte, een cursist gedrapeerd over een stoel, een Woudschotenaar languit over de vloer, en een enkeling zelfs in bed. Zeer eigenaardig.

Maar goed, ook met gesloten ogen en slepende voeten kan er nog muziek gespeeld worden, hoewel het tempo aanzienlijk omlaag getrokken wordt. Gedurende de dag verschenen cursisten bij de eerste lessen van Ronde 2 (hoewel sommigen ook door de lessen heen geslapen hebben, zoals een zekere anonieme altvioliste) om te laten zien hoe enthousiast ze gekopieerd en geplakt hebben in de tussentijd. Voor de nozems die nog in bezit zijn van bladmuziek die hun leraren toebehoort: kom ons vooral gezelschap houden bij de printer.

Om deze heuse criminelen en wildslapers te documenteren is de vaste fotograaf, Otto, ook dit jaar uitgenodigd om bij onze repetities in te breken, en er persoonlijk voor te zorgen dat iedereen er intens gefocust op staat. Zo kunnen we onze ouders er nog van overtuigen dat er toch echt hèul hard gewerkt wordt in Biezenmortel. De groepsfoto is helaas wel een dagje uitgesteld, in verband met het slechte weer. Drijfnat en miserabel is ook een look.

In ieder geval, door naar… wacht eens. Ruiken jullie dat ook?

Een hemels aroma drijft stilletjes de kuikens uit rond het middaguur.

Is dat…? Durven we te dromen? Is dit wat ik denk dat het is?

Lieve medecursisten, met tranen in de ogen en een hand op het hart mag ik met trots mededelen dat kroketdag teruggekeerd is. De reactie spreekt voor zich. De cursus heeft haar hoogtepunt bereikt.

Als speciaal toetje hebben we twee (2!) complete quotes voor u vandaag:

“Mag ik het telefoonnummer van je moeder?” – Een anonieme docent

“Je mag alles in mij prikken” – Een anonieme cursiste

We vertrouwen er op dat verdere context niet nodig is.

Ook wij hebben het hoogtepunt van de avond nu bereikt, lezers. Vergeet niet op tijd naar je eigen bed te gaan!

Tsjuus,

De Komputer Kompanen

Zaterdag 10 augustus

Dag 5: Intermezzo

Guten Morgen Liebe Leute,

Het ochtendgloren spreidt aarzelend zijn wekkende licht door de gordijnen, en op de gang… wordt er druk met stoelen geschoven. Vervolgens klinken de klanken van een woest weklied door twee bedreven celli. Zij die geduldig wachtten op een klassieke mashup van herkenbare nummers (in de avond helaas afwezig. Later meer…) werden onverwacht direct al overweldigd door The Beatles en Adele.

Dat was echter niet het enige muziekspektakel van de dag. Hoewel er, tot vele misgeïnformeerden hun verdriet, geen loempia’s waren bij de lunch, werden we wel getrakteerd op een stevig potje zangwerk. Vóór de laatste noten goed en wel weggestorven waren, stapte Carlos (De enige echte) de spotlight in, en verzocht men om hem te vergezellen naar het terras, onder authentiek, depressief hollands weer. Iedereen was in totale verwarring totdat duidelijk werd dat de befaamde fotograaf vanuit een raam een wakend oog op hen hield. Een donderende stem vanuit het hemelrijk (kamer 106) verzocht de menigte nog een stukje naar links te schuiven… Nee, nog iets verder… Zijn vers verkregen populariteit kwam Otto (nu niet meer uit een raam hangend) nog duur te staan, toen hij plots bedolven werd onder fanatieke ensembles die wel een high-quality group shot konden gebruiken om hun muzikale carrière te kickstarten. Er was geen gebrek aan bijzonder aantrekkelijke poses en vissershoedjes in de tuin.

Eindelijk tevreden gesteld ging men door met stressen over het feit dat de helft van de cursustijd al om is, en dat dat éne stuk toch nog net niet lekker genoeg klinkt… Dat, en de drie missende puzzelstukjes. Wie de fagot (uit de puzzel dus) terug weet te vinden, krijgt van de Redactie een gratis ijsje. Veel succes! (Maar niet te veel, want mijn portemonnee wordt al gevaarlijk licht).

Als hoogtepunt van de dag hadden we ????????. Zoals ieder jaar, is de precieze inhoud van ?????? compleet onbekend. Geen idee wat het zou moeten zijn.

Zelf hebben we ??????? compleet gemist, omdat de hele Redactie aanwezig was bij het zeer succesvolle lerarenconcert! Helaas mogen we er geen uitspraken over doen, omdat alle opnames compleet verboden waren.

Waarom?

Vraag maar aan Carlos.

(Maar we moeten wel even kwijt dat de leraren spectaculair gespeeld hebben. De ademloze stilte sprak voor zich. Speciaal bedankje aan de tandarts van Hanneke)

Vandaag is er geen quote. Wel illegale pizza in de bar.

Eet smakelijk.

Klaar. Doei. Uit. Punt. Weg.

Liefs,

Moe, Melig & Magnifique

Zondag 11 augustus

Dag 6: Sostenuto

Hey hoi! Daar zijn we weer.

Net nu iedereen een beetje door heeft hoe slaap werkt (en het morgen prompt weer gaat vergeten) is het tijd voor een potje Stress! Deze keer zonder kaarten, met meer stukken die niet uitgevoerd mogen worden, en evenveel verwondingen aan de vingers.

Extra stress dus. Waar is die nu dan weer voor?

Het aanbreken van de gevreesde ronde 3. Voor de nieuwelingen, vreemdelingen, en vreemde oudelingen onder ons: Ronde 3 is de ronde waarin beslist wordt of je ensemble Hot or Not is. De stukken die, hoe leuk ze ook zijn, nog niet helemaal uhhhh… aan te horen zijn, worden door de leraren met smart naar links geswipet, en de rest wordt compleet aan gort gesneden omdat ze te lang zijn. We kunnen het onze lieve ouders en grootouders (hallo sitelezers!) natuurlijk niet aandoen om ze naar 5 stukken van een kwartier te laten luisteren, al zijn hun kindjes dan nog zo schattig (en wat zijn ze snel gegroeid!). Ook is het dan pech voor het zoveelste ensemble dat Shostakovich strijkkwartet nummer 8 speelt (inclusief flashbacks naar de Grote Shosathon van 2017).

Ook is er nog geen succes gebleken in de zaak van de vermiste puzzelfagot. We hopen ten zeerste dat de dief zich rot schaamt. De smeerlap. Wel is er nieuws in de zaak van de vermiste plant (Zie: Dag 3). Er vielen kleine gaten in ons excellente journalisme op dagen 4 en 5, aangezien wij verzuimd hadden te rapporteren dat er nog minstens 2 extra planten op mysterieuze wijze van de aardbodem (Beukenhofbodem) verdwenen waren. De identiteit of het motief van de boefjes is nog steeds een raadsel, maar langzaam maar zeker zijn de planten weer teruggekeerd. Was het het knagende geweten? Angst om gevonden te worden? Of misschien een gebrek aan ruimte op de kamer om je tanden te poetsen? Theoretisch is het natuurlijk een slecht idee om de planten in je wasbak te zetten. Niet dat wij hier dan ook maar iets van zouden weten.

Voor zij die naast planten ook interesse hebben in gedierte, was er vanavond de barbecue! De grote bergen aan kip, worst, burgers, en niet bijzonder interessante vegetarische opties zullen hoogstwaarschijnlijk niet zo makkelijk teruggevonden worden als onze (plastic) plantenvriendjes. Ze zijn allen in enkele minuten verslonden door uitgehongerde cursisten, die niet kunnen overleven op enkel bier en ijsjes uit de stafkamer (en illegale pizza).

Het is weer eens tijd voor de (niet dagelijkse) quote van de dag!

“Ja, het is niet slecht, maar het is ook niet goed” – Een anonieme leraar na het aanhoren van een ensemble. Het ziet er slecht uit voor onze helden, kindertjes!

Blijf gehydrateerd, jongens, meisjes en anderen! En onthoud: Drink met mate(n).

Grosses bises,

De Nachtbraker, Laatslaper, Van Nachtslaper & Laatbraker

Maandag 12 augustus

Dag 7: Scherzo

Wees gegroet, aardlingen!

Twee anonieme cellisten hebben de ochtend een figuurlijke schop onder het achterste gegeven deze morgen, met niet 1 stukkie, maar een compleet repertoire aan herkenbare nummers, waaronder zeer toepasselijke als “Here Comes the Sun” om het nog even in te wrijven, en “Smooth Criminal” voor de puzzel- en plantendieven (wellicht één en dezelfde Woudschoten supercrimineel?). Men zou er bijna van mee gaan zingen, als ieders stem niet nog klonk als een kettingrokende senior in Oktober in de ochtendgloren.

Aan shippen wordt er niet gedaan op Woudschoten, maar èèn koppel rijd vandaag al een jaar op een glorieuze driewieler, en er hangen 106 kampeerders collectief aan het derde wiel. De twee anonieme geliefden, en tevens een hele hoop onschuldige omstanders met de lunch nog halverwege hun mond, kregen van een groep (nu voormalige) vrienden een prachtige serenade, waar angstaanjagend veel werk in was gestoken (Bladmuziek voor maar vier noten? Is dit Pachelbel?). Het eten in kwestie (dat al gevaarlijk van de vorken begint te glijden) is inclusief… Loempia’s! Ja ja, niet alleen de cursisten zijn hier multicultureel, maar ook de spijzen komen van heinde en verre. Anonieme cursisten hebben wel lol tijdens de lunch: “Knappe jongens en knapperige jongens!” zegt een violiste. We wensen haar veel succes.

Later op de dag riep Carlos ons allen op om Leonard Cohen te imiteren met z’n honderden. De pianisten stonden als vanouds verward achterin met een mysterieuze collectie aan stokken en trommels, en moesten heel hard hun best doen elkaar er niet mee op het hoofd te meppen. Ook was er een heuse CONTRABAS?! aanwezig. Deze anonieme cursist Wump-Wumpte er lustig op los vanuit zijn hoekje, welverdiend neerkijkend op alle nederige strijkertjes aan zijn voeten.

“Hoe hard moeten we spelen, Carlos?” “Supersonisch zacht!” Misschien toch nog een kleeeeiin beetje zachter…

Zo. Dat is beter.

Er is ook een filmavond gaande, iets uitgesteld in verband met de vele kamerorkesten, maar die is nog niet afgelopen, en we willen niet spoilen, dus daar hebben we verder niets meer over te zeggen.

De quote van de dag:

“Een leuke quote? Uhhh… Ik heb al stevig zitten pilsen, dus daar moet ik even goed over nadenken.” – Een anonieme geïnterviewde klarinettist (met een gestolen term van een anonieme violiste)

Tot schrijfs,

Elke Dag Iets Anders & Co.

Dinsdag 13 augustus

Dag 8: Accelerando

Bon jouwer mes a mies,

Wakker worden kan natuurlijk niet lekkerder dan met het internationale volkslied van totale stress: Het Kahoot deuntje. Ben je wel écht wakker geworden als de nachtmerrie niet ophoudt?

Ahum.

Goedemorgen dus. Zoals u misschien al gemerkt heeft, begint het delirium dat gekoppeld gaat met slaaptekort over de lange termijn ook enigszins in te slaan bij De Redactie, maar wij slepen ons er dapper doorheen in ons computerhoekje. We offeren graag onze mentale gezondheid op voor goed en eerlijk journalisme.

In het eerste nieuws: Dirigeren met een slipper, gelijk aan of beter dan dirigeren met een baton? U kunt ons vinden in de bar om 3 uur ‘s nachts voor een uitgebreide lezing.

In het enigszins meer serieuze (maar minder interessante) nieuws: Het schema voor de eindconcerten is vanochtend aan de muur van de recreatieruimte gespijkerd, en trok meteen sneller cursisten aan dan de toeter van Carlos op kroketdag. Mogen we alle stukken wel spelen? Gaat dat wel goed komen? Zal het dit jaar eindelijk op tijd eindigen? De antwoorden: Misschien, ja, en hoogstwaarschijnlijk niet.

De dag escaleerde pas echt toen de repetities voor de kamerorkesten (en het koor) begonnen. In een dramatische uiting van zijn magische krachten toverde Carlos (de man, de mythe, de legende) met zijn toverbaton, vandaag in de vorm van een potlood, een drummer uit het niets, en veranderde Zimba Zamba spontaan van track 5 op de slome hit-CD uit de jaren 80 van je oma, in een swingend hitnummer waar alle orkestleden spontaan (en onvrijwillig) door begonnen te dansen.

Na afloop stroomden zelfs de ergste kluizenaars uit de hoeken van de Beukenhof de Kápel in voor het Tutti orkest. Het bizarre toneelspel werd geopend door de zeer gecompliceerde solo van een anonieme Grote Trom speler, gevolgd door cello sabotage (aan de knoppen van een cellist zitten vlak voor de solo is een zonde) en complete verwarring. “Ik ben veel te moe om te tellen” verzuchtte een anonieme altiste. Geen zorgen, lieve collega. Wijsgeer Carlos heeft de oplossing: “Een kwart duurt precies tot de volgende begint.” Met woorden als deze slaan we ons er samen wel doorheen. Succes bij de generale repetities, kindertjes!

Dag lieve schatjes, we houden van jullie!

De Carlos Fanclub

Woensdag 14 augustus

Dag 9: Rubato

Howdy, kiddos!

Luister, we kunnen een enthousiast wekcorvee best waarderen hier bij de Redactie, maar het kán ook te ver gaan. Deze ochtend was er een… alternatief wekcorvee, en de leden van het originele corvee stonden te trillen op hun benen. In plaats van zoete (?) tonen werden we uit de veren getild door het onaanhoorbare geloei van het Beukenhof Brandalarm. Dat denken we tenminste, want geen van de Redactieleden zijn er ook werkelijk wakker van geworden. Waarom zijn we dan nog niet licht gebraden hier bij de printers? Wellicht omdat de ware dader niet het vuur was, maar uit een onverwachte hoek kwam… Het zeer uitgebreide douchen van een anoniem staflid! Nu weten we in ieder geval wel op wie we af moeten stappen in geval van een echte brand voor grote hoeveelheden water.

Fris en schoon verschenen we later allemaal bij onze laatste paar lessen van het seizoen, om op het allerlaatste moment nog alles overhoop te gooien, en de laatste aantekeningen op de bladmuziek te kladden. Voor hun oneindige geduld en, om de zoveel tijd, eindige geduld, werden de docenten en staf agressief gewaardeerd met daverend applaus dat doorging tot Carlos (de Adonis van Woudschoten) in totale uitputting zijn hoofd tegen een nabije boom bonsde.

Na de lunch was er een wijziging in de dagelijkse orde doordat cursisten hun badge (die ze sinds Dag 2 al kwijt waren) halsoverkop moesten opsporen om wat klassieke ruilhandel uit te voeren. Het ophalen van onze schema’s was echter maar een minuscule wijziging in vergelijking met het compleet negeren van de traditionele (en efficiënt gehandhaafde) muziekrust (het koor ging er dwars doorheen) een serie rapid fire orkestrepetities in de kerk, en de doorloop van het voorprogramma van de orkesten morgen (of vandaag, voor onze trouwe muurlezers). Gelukkig kregen we voor het grote schemapuzzelen met stemruimtes, verloren agenda’s, verplaatste concerten en constante haast aan alle kanten, een energieboost in de vorm van PATATDAG! Om 12:23 voorspelde een anonieme cursist al dat het gebeuren zou: “Volgens mij is het zo ver, jongens!”. Wellustig schepte ieder bakken vol van het spul hun borden op, gevolgd door ‘s werelds grootste klodder mayo. Het toppunt van High Cuisine. Zo een traktatie hebben we niet gezien sinds… wel, sinds kroketdag, maar dat doet er niet toe.

Lieve lezers, we weten dat er nog meer is gebeurd vandaag, maar ook wij moeten vroeg naar bed, en de staf staat al minstens een kwartier in onze nek te hijgen (hoewel we erg blij zijn dat ze hun werk zo goed uitvoeren). Wij beloven elkaar morgen nog te zien, als alles achter de rug is. Veel succes, en sterkte!

De quote van de dag:

“We hebben leren tellen!” – Een anonieme harpiste na een succesvolle uitvoering. We zijn allen ontiegelijk trots.

Hasta La Bonte Avond!

De Onbekende Onverlaten